Rojhanali

Gittikçe azalıyor hayat
Neyi erken yaşadıysam
Hep ona geç kalıyorum

Sana göçüyorum her sonbahar
Yolların çıkmıyor aşkıma
Unuttuğun yağmurların adı saklımda
Seni içimden terk ediyorum

Susmaktan yoruldum
Kuşlar ve şarkılar
Bu şehri terk edeli
Efkar demliyorum gözlerimde
Yaşlarımı
Yanağıma varmadan öldürüyorum
Tam sancağımdan yaralıyorum kendimi
Alnını yüreğime dayadığın güne bakıp
Seni İçimden terk ediyorum
Ne unutucak kadar nefret ettin
Ne hatırlayacak kadar sevdin
Yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin biliyorum

Beni hep bulmamak için aradın
Yanılgımdın
Yandığımdın
Yangındın


Sensizliğe yanilmek Sana yenilmekten zor olsa da
Ardımda bir sürü"belki"ler bırakarak
Seni içimden terk ediyorum

Şimdi
İçimde öldürecek bir anı bulamayan
İki yarım kaldık
Tamamlayamadık bizi

Elinden tutmadın yanlızlığımın
Saçlarımıda uzaklarına gömdün

İçimin mavisi senin okyanusundandı
Al! geri veriyorum


Kilitleri hep yanlış kapılara vurdun
Devrilmiş vagonlara dönerken gözlerim
Sana bensizliği terkediyorum
"Yarime uzanmayan bütün dallar kırık" demiştin
Aşk içinde doğmuşsa nereye kaçabilirdi?

Ne tuhaf değil mi?
İçimi acıtanda sendin
Acımı dindirecek olanda...

ALINTIDIR...

__________________