hemdem

Mutlu Çoban...

Gözleri görmeyen bir kişi, bu durumundan kurtulmak için çareler aramaya
başlamış. Başvurmadığı hekim ve bilge kalmamış. Kimse ona yardımcı olamamış.

Günün birinde bir bilge, ona şöyle bir öneride bulunmuş:

“Eğer hiç derdi tasası olmayan birini bulur ve onun gömleğini gözlerine
sürersen, gözlerin o an görmeye başlar” demiş.

Gözleri görmeyen kişi, yollara koyulmuş. Dağ, tepe dolaşmış, fakat dertsiz
tasasız birini bulamamış. Tam umudunu kesmek üzereyken, bir köyde
karşılaştığı yaşlı bir adam, ona bir umut vermiş, “Şu dağın tepesinde bir
çoban yaşar” demiş. “Onun hiç derdi tasası yok gibi gözükür.”

Kör kişi, dağa yönelmiş ve zar zor tepeye dek çıkarak çobana ulaşmış.

Kendisiyle uzun uzun söyleşerek, bir derdi, tasası olup olmadığını
denetlemek istemiş. Çoban, hiçbir derdi, tasası olmadığını söylemiş ve
huzurlu bir sesle şükretmiş.

Onun bu durumuna çok sevinen yolcu, oraya kadar gelmesinin nedenini
açıklamış ve çobana, isteğini bildirmiş:

“Şu gömleğini ver de, ben de dünyayı bir seyredeyim” demiş.

Çoban bir süre sessiz kaldıktan sonra, şu karşılığı vermiş:

“Fakat, benim gömleğim yok ki...”

alıntı

__________________