KaraYeL

Gölyazı'ya Davet

Bu gün yine hayallerim beni sana götürdü canım
Her zaman yalnız, fakat hep vefalı ağlayan çınarım

Bıraktım anılarla kendimi baş başa, inan değişmemiş bizim masa
Herkesin yüzünde, seni soran bakışlarda derin bir tasa

Ocakçıya iki kahve söyledim, biri orta biri şekersiz
Ada ıssız, çınar suskun, göl sessiz, ben ise sensiz

Soğudu fincanda orta kahve dudakların değemeden
Daha da acı geldi bana yudumlayamadım gözyaşım silmeden

Ilgıt ılgıt akşam rüzgârıyla kıpırdayan yapraklar
Bekle diyorlar bana, bir şey anlatmaya çalışıyorlar

Beklerim saatlerce, günlerce, aylarca ve bir ömür boyunca
Sonunda bende çınar gibi uzanırım boylu boyunca

Kimse bilemez ve bilmesin seni nasıl sevdiğimi
Anlatılır gibi değil sevgiden aşktan öte hislerimi

Gözyaşlarıma bakma canım, mutluluğun eseri
Gözlerde yaşlar, çaresiz bakışlar, şiirim hasretinin eseri

Dört mevsim gelir geçer yapraklar bir bir düşer
Yüzyıllardır sevgi ile büyüyen bu çınar gün gelir yenik düşer

Dili olsa anlatsa sana çınar bildiklerini
Gölgesinde ağlayan sevenleri ve gördüklerini

Akşam olur, güneş aşar kaybolur dağlar ardında
Garip bir hüzün dolar sen gelmeyince şu yanık bağrıma

Sanki uzakları gösterircesine çınar ağacının uzanan dalları
Belli belirsiz bir görüntü, sanki bir serap sevdiğimin endamı

Üzülmesin kimse benim için, ben böyle de mutluyum
Sanmasın kimse beni doğma büyüme Apolyont’luyum

Ey! Güzel insanlar sevenler sevilenler, mutlu bakın hayata
Hepinizi bekliyorum, Ağlayan Çınar, Gölyazı beldesi, Apolyont’a

HASAN BAHAR

__________________